AmaLight potrafi ładnie wyglądać, niestety, z reguły nie wygląda. Wynika to z tego, że podczas pracy czy przeglądania stron, nie natykamy się na ładne kolory. Wszędzie tylko biel, beże - sprzęt nie ma kiedy błysnąć. W takiej sytuacji, warto mieć pod ręką AmaPilota (hmm, konwencja nazw, niczym z Batmana). Program pozwala zarządzać AmaLightem i gnieździ się w tray'u. Poniżej screeny.

Z uwagi na to, że pomyliłem się zamawiając części i dostałem nie te mikrokontrolery, które chciałem oraz odległość kilkunastu metrów między monitorem (i AmaLightem), a komputerem z LPT, do którego można podłączyć programator, postanowiłem zbudować AVRusb (http://www.fischl.de/usbasp/), czyli programator na USB (programator można nazwać rekurencyjnym, ponieważ by zrobić jeden, trzeba mieć drugi). Nie oszukujmy się, coś musiało pójść źle. Pierwszy nieproszony AtMega48 został zabity fusebitem (DebugWire). Drugi (przylutowany do płytki USBasp) miał problemy z programowaniem, zapis flasha (programu) trwał koszmarnie długo, by później pokazać, że w pewnym momencie przerywał. Podejrzewałem, że zegar jest źle ustawiony - zmieniłem fuse bity. Zabity. Ale od czego jest AtMega8 w AmaLight? Wyciągnąłem z podstawki, wrzuciłem na breadboard, zrobiłem odpowiednie połączenia - voila. Programator na USB, którym odblokuje bity AtMeg48. Jak się okazuje, urządzenie to nie ma driverów dla visty64. Żaden programator AVRów nie ma - ponoć. Dziwne, programator ARMów na USB działa bez problemów, nawet jakiś Polak pisał do niego sterowniki. Ten problem również udało się rozwiązać. Wirtualna maszyna, na której został odpalony WinXP. Programator zainstalował się, nawiązał połączenie z programatorem i radośnie poinformował, że nie znalazł celu programowania. Podłączyłem kabel do USBasp i... usmażyłem AtMegę8.

Chyba muszę przetrząsnąć szafki w poszukiwaniu jakiejś zagubion...hmmm... z jakiego gadżetu wyciągnę kolejną ofia^Wbohaterkę?

Przy okazji, okazało się, że algorytm wyliczania koloru świecenia jest zbyt wolny dla tej ilości danych (1680x1050 kilkakrotnie na sekundę, tak by nowe kolory natychmiast przesłać do urządzenia). Można albo zmniejszyć wycinek ekranu, bądź brać pod uwagę co n-ty piksel. To drugie wydaje się lepszym rozwiązaniem. Drugi problem to migotanie zimnych katod. Prototyp używający jednej ccfl Thermaltake działał dobrze, jednak Sunbeamy działają zupełnie inaczej - mrugają jak stroboskop. Muszę wrócić do prototypu i przetestować co na nie zadziała. Kolejnym problemem jest tracenie kontaktu z urządzeniem po około tysiącu wymian raportów usb. Dokładne policzenie ich prawdopodobnie pozwoli wysnuć wnioski, dlaczego tak się dzieje.

Największymi trudnościami w sterowaniu zimnymi katodami są ich wyłączanie i liniowe ściemnianie. Niewyłączanie prowadzi do efektu widzianego tu, gdy ekran wyświetla całkiem czarny obraz, a z tyłu widać niebieską poświatę. W pokazywanym projekcie MoMoLight, podłączono zimne katody w ten sposób. Przy sterowaniu PWM, obniżenie "mocy" świetlówki poniżej 10%, powoduje mruganie, także przy wypełnieniu zbliżającym się do zera. Łatwo można poprawić ten schemat, podłączając kondensator (4.7uF) między masą inwertera, a masą układu. Pozwala to zejść do 1% mocy.

Zejście to ma spore znaczenie, gdyż CCFL są nieliniowe (bądź odbieranie światła przez ludzkie oko jest nieliniowe), czyli jeśli zielonej świetlówce zwiększymy moc dwukrotnie, nie uzyskamy dwukrotnie jaśniejszego światła. Podobne zjawisko występuje w monitorach, ale jest korygowane bez wiedzy użytkownika. Reakcje CCFL jest funkcją logarytmiczną (tu jest wykres), czyli dla niskich wartości rośnie szybko, a dla wysokich powoli. Czyli różnica między 50%, a 100% mocy będzie dla nas mniej zauważalna, niż między 5%, a 10% mocy. Teraz już rozumiemy, dlaczego zwiększenie dolnego zakresu do 1% było tak ważne. Prawidłowe wykorzystanie tych możliwości, aby osiągnąć zwiększony kontrast wirtualnego ekranu (powierzchni oświetlonej przez CCFL), polega na użyciu korekcji gamma, czyli pomnożeniu funkcji logarytmicznej CCFL przez funkcję wykładniczą, co dla pewnych parametrów powinno dać liniowe odwzorowanie kolorów na CCFL.

Projekt AmaLight ma na celu imitację technologii AmbiLight na PC. Polega ona na oświetlaniu otoczenia monitora światłem o kolorze zależnym od tego, co się dzieje na ekranie. Projekt składa się z oprogramowania interpretującego obraz, oraz elektronicznego gadżetu na USB, który odbiera informacje z programu i steruje oświetleniem umieszczonym za LCD.

Poniżej jest zaprezentowany wynik samego programu. Na screenshoty zostały naniesione paski o kolorach światła, które jest emitowane przez świetlówki.