Czy moje życie naprawdę jest podupadającym serialem, że potrzebuje recurring joke co środę? Może za tydzień mam przejść się tamtędy z papierosem w ustach, na pytanie odpowiedzieć zaciągając się i powoli wypuszczając dym z wyrazem twarzy niczym James Dean, tuż przed kulminacyjnym punktem pauzując? Albo nagrać na mp3playerze dźwięki perkusji, by podkreślić cały pun?

Era zrezygnowała z zakładania simlocków na sprzedawanych telefonach. Można powiedzieć, że jest to krok naprzód, ułatwienie użytkownikom korzystania z nich. Prawdopodobnie prawdziwe byłoby stwierdzenie, że jest to głównie chwyt marketingowy, by więcej osób podpisywało z nimi umowy z kupnem telefonu. Jednak nie wszystkim się to podoba. Protestują Ci, którzy zarabiali na zdejmowaniu simlocków. Ba, nawet mają swoje argumenty:

"Nie bedzie simlocków to nie bedzie producentów sprzętu [do zdejmowania simlocków - przyp. remiq], to nie bedzie resselerów którzy to rozprowadzają, to nie będzie komisów i punktów napraw to w końcu nie bedzie przedstawicieli handlowych bo niby do kogo będą jeżdzić. Jak jeżdża przedstawiciele w liczbie kilkuset na cały kraj to w ilu przydrożnych barach nie zjedzą obiadu i pani Zosia zwolni kucharkę. Można by pisać dalej i wyliczyać, ale te dzieci neostrady i trole i tak tego nie zrozumią"

Jak widać, simlocki napędzają gospodarkę i likwidują bezrobocie! Przyjrzyjmy się im dokładniej. Sprzedawca tworzy problem kupującemu, przez co ten może dodatkowo zapłacić by pozbyć się tego problemu. Czysta głupota, a jednak "kucharka pani Zosi" ma dzięki temu pracę. W takim przypadku możemy albo przyjąć teorię JKMa, że rozwój polega na zmniejszaniu ilości miejsc pracy, albo wymyślić jeszcze więcej problemów oraz zatrudnić ludzi do ich rozwiązywania.

Świat zmierza w kierunku tego drugiego. Zamiast tworzyć postęp, łatwiej tworzyć i pokonywać problemy. Zamiast pracować nad programem, łatwiej pracować nad zabezpieczeniami i je łamać. Zamiast budować, łatwiej zająć się redystrybucją. A Wy czym się zajmujecie? Pracujecie, czy udajecie?

PS. Nie potępiam ludzi za zajmowanie się zdejmowaniem simlocków. Potępiam ich za głupie tłumaczenie, że simlocki są potrzebne, by oni mieli pracę (oraz ludzie, którym oni płacą).

AmaLight potrafi ładnie wyglądać, niestety, z reguły nie wygląda. Wynika to z tego, że podczas pracy czy przeglądania stron, nie natykamy się na ładne kolory. Wszędzie tylko biel, beże - sprzęt nie ma kiedy błysnąć. W takiej sytuacji, warto mieć pod ręką AmaPilota (hmm, konwencja nazw, niczym z Batmana). Program pozwala zarządzać AmaLightem i gnieździ się w tray'u. Poniżej screeny.

Jak chyba każdy geek, mam sporo motywacji, ale w kierunkach zupełnie innych, niż jest to wymagane. Przykład? Roczny kurz na pFudzie, gdy robiłem AmaLighta. Oczywiście budzi to pewne problemy. Skąd brać motywację tam, gdzie jej nie mamy. Odpowiedź jest tak banalna, że wiele osób nie zdaje sobie z tego sprawy. Jeśli potrzebujesz motywacji do pracy nad danym projektem - zacznij go używać. Niech każde niedociągnięcie, każdy nieoszlifowany róg Cię wkurza. Cały czas zdawaj sobie sprawę, z tego jak łatwo by Ci było, gdybyś tą sprawą już się zajął. Wykorzystaj swoje lenistwo, by zagonić się do pracy.

"If money is your hope for independence you will never have it. The only real security that a man will have in this world is a reserve of knowledge, experience, and ability" — Henry Ford

Jestem zawiedziony. Dawno, dawno temu, jak odwiedzałem forum elektrody.pl, widziałem sporo ambitnych projektów DIY i ludzi, którzy pomagali w ich realizacji. Ostatnio stworzyłem na forum dwa tematy. Nikt na nie nie odpowiedział. A projekty DIY? Głównie zagraniczne, kopiowane z innych stron, są warte uwagi. Polskie? Zmontowanie alarmu z kit'a, bądź zrobienie kolejnego wzmacniacza/głośnika. Bądź złożenie tego samego projektu lampy RGB, który widziałem kilka lat temu. Trochę szkoda, we wspomnieniach było lepiej...

- Chodź, będzie fajnie! - powiedział mój wewnętrzny głos wynikający z braku przyjaciół. O dziwo, poszedłem.

Sylwester był organizowany przez grupę ćwiczących kendo, jak mylnie sądziłem. Wystarczyło zjawić się po wymarłej części Szczecina, cieszącej się opinią... cóż, jeśli przejeżdżając samochodem możesz oberwać kamieniem, to utrata nerki przy spacerze nie może dziwić. Ale wiadomo, coś za coś. Po półgodzinnej jeździe autobusem i tak samo czasochłonnym spacerze, dotarłem na miejsce. Przyznam, że byłem lekko zdziwiony. Kto mnie widział na imprezie, wie że nie ubieram się specjalnie strojnie. Mimo to, nie spodziewałem się, że przywita mnie tuzin chłopaków w spodniach o głębokim kroku i bluzach z kapturami. Młodszych o jakąś 1/3 mojego wieku, ale z uwagi na mój dar wiecznej młodości, nie wyróżniałem się zbytnio (chyba że strojem [a myślałem nad garniturem :P]). Oddałem żarcie do kuchni i usiadłem w pokoju. Jako że alkohol był w kuchni, tutaj siedziały tylko dwie osoby. Ogarnęła mnie chęć rozmyślania. Oto siedziałem w nieznanym domu, nie znając żadnej osoby w promieniu kilku(nastu?) kilometrów słuchając rapującego Murzyna. Przypomniało mi się, jak proponowałem Jade, byśmy znaleźli się na tego typu imprezie (propozycja, oczywiście, odrzucona). Po chwili, jeden z moich współprzesiadywaczy powiedział "Przełącz na coś innego. Wszystkie te piosenki są na jedno kopyto". Po chwili zobaczyłem na telefonie jednego tapetę , a później u drugiego inną. Koniec maskowania power levels, można wyciągać gin z tonikiem, jesteśmy w domu ;-). Co do tego drinka, któż mógł przewidzieć, że zmieszanie toniku Tesco z ginem Lidl będzie miało taki efekt? Nikt . Potraktujmy to jako lekcję, jakby powiedział Edison, odkryłem kolejną metodę, jak nie zrobić ginu z tonikiem. PROTIP: Ten drink nie jest słodki, nie powinien być słodki, a jeśli jest słodki, coś skopałeś (co właściwie można uznać za osiągnięcie przy mieszaniu czegoś dwuskładnikowego).

Myślę, że każdy imprezowicz domyśla się, że kolejny akapit nie został zapamiętany. Z ludzi ćwiczących kendo, przyszły aż trzy osoby, między innymi Sensei. Było to dość dziwne, ten ostatni musiał się czuć podobnie do mnie z początku zabawy, tylko bardziej intensywnie. Jakby nie patrzeć, wszystkie obecne osoby miały dwukrotnie mniej lat niż on i niektórzy mogli się czuć, jakby był czyimś rodzicem. Ale, jak na senseia przystało, szybko się aklimatyzował i pewnie wypił więcej niż ja.

Gdy słońce wstało, wyszedłem na przystanek z jednym chłopakiem z kendo i innym, który był z tej okolicy. Ten ostatni zostawił nas na przystanku autobusowym i pożegnał słowami "Jakby Was ktoś zaczepiał, mówcie, że jesteście moimi znajomymi. A jak coś, to dzwońcie, odzyskam Wasze fanty". Doprawdy, trochę inny był ten sylwester. Szczęśliwego nowego roku!