Dawno temu, w książce "Jak być Anglikiem", przeczytałem, że Anglicy nie potrzebują seksu, gdyż mają termofory. Co prawda było to w czasach, gdy Anglia kojarzyła się z czymś innym niż zmywakiem i nie była powodem tylu rantów, a ja miałem tyle lat, że równie dobrze znałem znaczenie słów seks i termofor. Hmm, właściwie, teraz jest podobnie. Wracając do tematu, wypróbowałem dziś elektryczną poduszkę. I poczułem się po części Anglikiem.

- Czy Qwghlmianie całe życie spędzają na otwartej przestrzeni?
- Owszem, choćby dlatego, że wiatr bardzo często zwiewa nasze domostwa, pani.
- Umie pani jeździć konno, mademoiselle?
- W pewnym sensie... Nauczyłam się jeździć na oklep.
- Tam, skąd pochodzisz, nie macie siodeł?
- Dawniej mieliśmy, bo mogliśmy je za noc wieszać na drzewach, by różne małe zwierzątka ich nie jadły. Ale odkąd Anglicy wycieli wszystkie drzewa, mamy w zwyczaju jeździć na oklep.

Karczmarz z zawodowym zainteresowaniem odnotował obecność broni, ani przez chwile nie patrząc na nią wprost. Należał do ludzki, którzy kątem oka dostrzegają absolutnie wszystko; gdyby dać mu lunetę, przytknąłby ją do ucha i wydział przez nią nie gorzej od Galileusza.

Wiem, brzmi to wszystko niedorzecznie. Podobne bzdury nawet by mi przez myśl nie przeszły, gdyby nie wizyta w Whitehallu, kiedy to miałam okazję zobaczyć (z daleka) całą rzeszę możnych i sławnych osób, które zebrały się tam tylko po to, by stanąwszy w królewskiej sypialni, przez cały dzień wpatrywać się w waginę królowej niczym wieśniacy, czyhający na pokazie sztuczek magicznych na potknięcie iluzjonisty.

Z telewizyjnego wywiadu dowiedziałem się, że przed wprowadzeniem demokracji w Iraku, nie było podatków. Teraz już są, a ich system, wraz z wprowadzeniem banku centralnego, projektował Marek Belka. Biedni ci Irakijczycy..."

Kawy nie pijam. Każda wypita filiżanka przywołuje we mnie uczucie niepokoju, paranoicznie odczuwam, że wystarczy lekkie zadrapanie dowolnej rzeczy, by farba maskująca to co złe - odpadła. Kofeina nie daje mi energii, lecz nowe cele do jej wykorzystania. Wyostrza zmysły, lecz tylko te metafizyczne. Dekoncentruje, a jednocześnie skłania do zastanowienia. Nie mogę pić kawy, gdy jestem sam, bądź jest już ciemno. To kolejne składniki do wejścia w odmienny stan. Nie jest on przyjemny, najczęściej staram się mu uciec. Nie zawsze jest to możliwe. Zapisuje sobie wtedy, różne dziwne myśli - dyktuje sobie, co powinienem zrobić, co komu powiedzieć - jak już ucieknę, z tego stanu. Gdy wracam, nigdy tego nie wypełniam. Czytam notatki i odrzucam wnioski z nich płynące. Zupełnie, jakby to były rady kogoś innego. Mówię sobie, że to uczucia, stan psychiczny na nie wpływa. Choć to żaden argument, o wierzący w dobro zmian.

Żeby notka nie była zbyt krótka, przytoczę notatkę napisaną po ciemku w pustym przedziale kolei PKP podczas 12 godzin jazdy z Tatr/Krakowa do Szczecina. Choć bardziej ponure jest to, że całość powstała w części godziny pierwszej, a na resztę czasu "skończył się papier, choć nie atrament".

Na log myślę, że wybrałem dobry pociąg. Przed końcem dnia, o 18, odjeżdżający, przed początkiem, o 4 przyjeżdżający. Dlatego jadę sam samotny. I samotny byłem w górach, choć sam nie byłem. Czy można mieć wspomnienia z Tatr, nie będąc w nich nigdy wcześniej? Jak widać można. Małe dziewczynki trzymające swoje mamy za rękę podczas wchodzenia, pary szepczące sobie do uszu, bądź spoiące się (tu chyba miało być sekszące) w szesnastoosobowym pokoju. Samotność. Kolega przyglądający się kobiecym bokserkom w pieski. Zdrowy nawyk. Ja odwracający wzrok od tych pośladków - raczej nie. Naukowo patrząc, to żaden dowód, ale to on jest szczęśliwy. Możliwe, że to kwestia ucieczki. Wiem, że zamykając się, będę sam. Kupując motocykl i jadąc w siną dal, będę jak w pociągu z Krakowa. W pustym przedziale, pozostawiony z własnymi myślami. Tyle, że bez celu, bez czekającej rodziny. Uwięziony w jednej chwili życia, która skończyć się nie może, bo nie ma warunku stopu. Powinienem robić coś przeciwnego. Umówić się gdzieś z *, zaprosić * na piwo, z eRem świetować koniec studiów. Czyżby to właśnie taką rolę miały odegrać góry w moim życiu? Dać czas i odebrać zagłuszającą muzykę? To naprawdę dobry pociąg."

PS. Wpis powstał pod wpływem. Tytułowej substancji, oczywiście.

Dawno dawno temu, jak jeszcze nie było GTA4, Rockstar wypuścił coś w rodzaju prequelu do serii GTA (powiedzmy ). Główny bohater, wyrzucony wcześniej z kilku szkół, zostaje zapisany przez matkę i ojczyma do szkoły z internatem w mieście Bullsworth (co można przetłumaczyć jako gówno warte, bądź grę słów "bullies worth" - warte znęcających się) . Z fabuły wynika, iż chłopak ma dużo doświadczenia w byciu delikwentem, jednak wcale tego po nim nie widać - jest jednym z normalniejszych uczniów (i nauczycieli) w tej placówce. Tu dochodzimy do sedna - gra nie jest o znęcaniu się nad innymi (z angielskiego bullying), tylko o zaprowadzaniu porządku przez głównego bohatera. Pracy ma sporo, jako że musi spacyfikować sześć subkultur, do których należą uczniowie.

Od razu powiem - nie wiem, dla kogo jest ta gra. Dorośli prawdopodobnie będą mieli frajdę powracając do szkoły, by... poznęcać się nad innymi, bądź grać rycerzy w białej zbroi. Odczytają również nawiązania do narkotyków, seksu itd. Gra jest mocno ugrzeczniona. Narkotyki okazują się płynem na porost włosów, seksi się kto inny, alkoholu nie wypijemy, a śmierć kończy się najwyżej szpitalem. Żaden Murzyn nie słyszy docinek ze względu na kolor skóry, za to grubas obrywa. Potrącenie dziewczyny, bądź młodszego dziecka sprowadza większe kłopoty, niż pobicie do nieprzytomności kilku chłopaków z użyciem kija baseballowego, czy zniszczenie kwiatów i szyb. Nawet jazda skuterem bez kasku ściąga nam na głowę policję! Jak widać, gra ma elementy "wychowawcze".

Zalety: przyjemny interface z xboxa, wykorzystuje również pada na pc. Przez całą grę mamy dużo mini gier, podczas których musimy naciskać triggery w rytm muzyki, wciskać wszystkie klawisze pada w danym czasie i nakreślać kształty za pomocą mini joysticków. Do tego mamy zagadki lingwistyczne (scrabble), matematyczne (co jest większe - ślimak, budka telefoniczna, czy gwiazda śmierci?), geograficzne (przyporządkuj stany usa do mapy - lol), oraz kilka innych. Zróżnicowane misje, z których każda zawiera sporo humoru. Odprężające walki, które dają radość, mimo że nikt nie ginie .

Wady: bugi, bugi, bugi i jeszcze raz bugi. Gra się wywala w losowych momentach. Raz zniknął mi główny quest. Niestety tego nie zauważyłem, a że jest tylko sześć slotów na save'y, musiałem zaczynać od nowa. Gra została przerobiona z konsoli i nie można zmienić rozdzielczości ekranu - gra się na 1024x768. Do tej pory nie wypuszczono żadnego patcha, nawet nie jest to planowane. Fabuła jest liniowa, gracz nie ma żadnego wyboru, poza możliwością robienia questów pobocznych.

Muszę dodać, że zakończenie strasznie mnie zirytowało. Piąty rozdział jest zupełnie nielogiczny. Żeby nie być gołosłownym, nerdowie mnie znienawidzili za to, że w ich bibliotece znaleziono mnóstwo szczurów, a oni się ich boją. WTF? Może kobieta pisała scenariusz ostatniego chaptera, ponieważ "złamał mi się paznokieć, to Twoja wina, nienawidzę Cię", które prezentuje każda z grup... ja tego po prostu nie rozumiem. Końcowe deus ex machina nie dziwi.

"Jedna z najważniejszych dwudziestowiecznych powieści o wapirach, regularnie pojawia się w pierwszych dziesiątkach przygotowanych przez krytyków list najlepszych dział grozy. Tę trzecią książkę w dorobku Richarda Mathesona początkowo reklamowano jako fantastykę naukową, ponieważ, mimo iż powstała w 1954, jej akcja rozgrywa się w roku 1976, czyli w przyszłości. Straszliwa zaraza zdziesiątkowała całą ludzkość, a nieszczęśników, którzy ją przeżyli, przemieniła w spragnione krwi stwory nocy. Z wyjątkiem *** ***, który jako jedyny wydaje się odporny na działanie choroby. O ironio, teraz to on jest outsiderem, legendarnym potworem, którego trzeba zniszczyć, bo różni się od wszystkich. Matheson, piszący w surowym, niemal dokumentalnym stylu, był jednym z pierwszych autorów, którzy potrafili przekonać czytelnika, że nieumarli mogą się czaić nie tylko w odległym gotyckim zamku, ale i w chłodni miejscowego supermarketu. Wpływ, jaki wywarł na całe pokolenie autorów bestsellerów, w tym Stephena Kinga i Deana Koontza, którzy czytali go we wczesnej młodości, można określić mianem, cóż... legendarnego."

Książka nosi tytuł "Jestem legendą", a wygwiazdkowane dane głównego bohatera to Robert Neville. Zaskoczeni?

Biorę udział w internetowej grze giełdowej dla studentów zorganizowanej przez Parkiet i dziwię się, dlaczego w rankingu nie widziałem nikogo z Politechniki Szczecińskiej. Jak sobie przypominam zajęcia z ekonomii na wydziale informatyki, prowadzący kilkukrotnie wspominał o podobnym konkursie. Podejrzewam, że na innych uczelniach było podobnie w tym wypadku. Tylko dlaczego nie ma nikogo z mojej uczelni? Czyżby "nowe pokolenie" było tak leniwe, że nawet w konkursie nie chce startować?

Ktoś z Was również bierze udział? Sam dowiedziałem się z joggera, niestety nie pamiętam u kogo.

Z uwagi na to, że pomyliłem się zamawiając części i dostałem nie te mikrokontrolery, które chciałem oraz odległość kilkunastu metrów między monitorem (i AmaLightem), a komputerem z LPT, do którego można podłączyć programator, postanowiłem zbudować AVRusb (http://www.fischl.de/usbasp/), czyli programator na USB (programator można nazwać rekurencyjnym, ponieważ by zrobić jeden, trzeba mieć drugi). Nie oszukujmy się, coś musiało pójść źle. Pierwszy nieproszony AtMega48 został zabity fusebitem (DebugWire). Drugi (przylutowany do płytki USBasp) miał problemy z programowaniem, zapis flasha (programu) trwał koszmarnie długo, by później pokazać, że w pewnym momencie przerywał. Podejrzewałem, że zegar jest źle ustawiony - zmieniłem fuse bity. Zabity. Ale od czego jest AtMega8 w AmaLight? Wyciągnąłem z podstawki, wrzuciłem na breadboard, zrobiłem odpowiednie połączenia - voila. Programator na USB, którym odblokuje bity AtMeg48. Jak się okazuje, urządzenie to nie ma driverów dla visty64. Żaden programator AVRów nie ma - ponoć. Dziwne, programator ARMów na USB działa bez problemów, nawet jakiś Polak pisał do niego sterowniki. Ten problem również udało się rozwiązać. Wirtualna maszyna, na której został odpalony WinXP. Programator zainstalował się, nawiązał połączenie z programatorem i radośnie poinformował, że nie znalazł celu programowania. Podłączyłem kabel do USBasp i... usmażyłem AtMegę8.

Chyba muszę przetrząsnąć szafki w poszukiwaniu jakiejś zagubion...hmmm... z jakiego gadżetu wyciągnę kolejną ofia^Wbohaterkę?

Przy okazji, okazało się, że algorytm wyliczania koloru świecenia jest zbyt wolny dla tej ilości danych (1680x1050 kilkakrotnie na sekundę, tak by nowe kolory natychmiast przesłać do urządzenia). Można albo zmniejszyć wycinek ekranu, bądź brać pod uwagę co n-ty piksel. To drugie wydaje się lepszym rozwiązaniem. Drugi problem to migotanie zimnych katod. Prototyp używający jednej ccfl Thermaltake działał dobrze, jednak Sunbeamy działają zupełnie inaczej - mrugają jak stroboskop. Muszę wrócić do prototypu i przetestować co na nie zadziała. Kolejnym problemem jest tracenie kontaktu z urządzeniem po około tysiącu wymian raportów usb. Dokładne policzenie ich prawdopodobnie pozwoli wysnuć wnioski, dlaczego tak się dzieje.