Siedzę w tramwaju, czytam "Pan Światła" R. Zelaznego, gdy słyszę kłótnię. Chłopak z dziewczyną. Odkładam książkę i podchodzę bliżej. Obydwoje nadskakują sobie nie szczędząc obraźliwych słów. Mnie to dziwi. Wygląda na typową przyjacielską sprzeczkę, tylko słowa jakieś... Jest z nimi jeszcze jedna koleżanka.

Przenieśli się na koniec tramwaju. Ona otoczyła go siedzącego ramionami. On ją od kurew. "Nie dotykaj mnie plapla" itp. Doprawdy nie rozumiem ludzi. Ona się rozbeczała i na cały autobus krzyczała, że z nimi koniec. On ją oskarżał o jakiegoś Leona, ona jego o jakąś Karolinę i inne.

Druga historia z autobusu: "Ten **** to ma rogi jak stąd (Szczecin) do Zabrza [...]. Nie mogę zrozumieć, dlaczego jest o nią taki zazdrosy. Powiedziałam jej, że na jej miejscu bym go rzuciła." Oczywiście obie wypowiedzi o tym samym facecie :>

Ech... ludzie to sobie lubią komplikować życie...

A ja zaatakuję tak trochę z innej strony: jakoś mi pan swiatła nie podchodzi - zacząłem go kiedyś czytać i nie tknąłem od conajmniej miesiaca.

Kasprzol: We wstępie pisali o socjalistycznym przesłaniu. Nie dotarłem jeszcze do tego momentu, narazie połowa drugiego rozdziału Ale książka dobra (jak każda tego autora). Tylko ten język. Zbyt mocno stylizowany na język Koranu, Biblii itp.